Foppe

We hebben een nieuwe huisgenoot: Foppe.
Zelfgemaakt. Hij is een beetje lelijk, maar daardoor ook wel weer lief.
Toch?

Motormuis Mats

Mats heeft zijn roeping gevonden: motormuis!

Stoere Mats

Wat is stoer? Je eigen kind voor het eerst een boxershort en hemdje te zien dragen. Vooral in combinatie met dikke wollen sloffen!

Stoute Isis

Broer en zus

En een slee

Mats wordt twee en dus krijgt hij een slee, moeten opa en oma hebben gedacht. Die kwamen op zijn verjaardag dus met een slee aanzetten. Een echte, ouderwetse, inclusief rugleuning. Op de dag dat Mats het kado kreeg, lag er geen vlok sneeuw, maar dat probleem was een paar dagen later al opgelost. We leven momenteel in een witte wereld en dat is behalve heel mooi en heel koud, vooral heel leuk voor sleebezitters. Mats en ik zijn er al twee keer op uitgetrokken met het nieuwe vervoermiddel en dat bevalt ons allebei prima. Eerst even proefglijden in de tuin, daarna het bos in. Dikke pret!

Jarige jet

Mats is maandag 2 jaar geworden en dat betekent slingers, taart, trakteren en veel kado's. Hier een klein overzicht van (een deel van) de vangst van de dag: een loopfiets ('motor', aldus Mats), een timmerauto ('jeep', aldus Mats) en een treintje met rails ('Thomas', aldus Mats). Vanzelfsprekend is de 2-jarige erg blij met zijn kado's.

Sneeuw sneeuw sneeuw

Klein!

Nieuwe dame in the house: Isis!

Kaartjes

Soms heb ik een creatieve bui en dan zijn dit soort kaartjes het resultaat.

Op het strand

Schattig.
Oma en kleinzoon op het strand bij het Mirnser Klif.

Hout hakken

Na een avondje bbq-en kregen we het koud en gingen we naar binnen. Daar was het ook fris, en dus moest de open haard aan, vonden Truus en ik. Maar de aanmaakhoutjes waren op. Dat betekende dus: hout hakken. Veel ervaring hebben we daar beide niet mee. Daar moest maar eens verandering in komen!

Op de veranda gingen we - een beetje zenuwachtig - aan de slag. Laarzen met stalen neuzen aan, bijl in de hand, blok hout op een ander blok hout stapelen en hakken maar. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Echt. Eerst sloegen we natuurlijk tig keer mis (die opmerking heeft betrekking op zowel het hout als onze ledematen). Maar na een beetje oefenen ging het alras beter. Een kwartiertje hakken en gillen later hadden we een flinke voorraad dunne houtjes. Trots legden we ze in de open haard, met proppen papier eronder.

Verder dan dat zijn we niet gekomen. We hadden het zo warm gekregen van al dat gehak, dat de behoefte aan een knappend vuurtje volledig was verdwenen. De houtjes liggen er nog altijd, wachtend op een koude avond. Hopelijk moeten ze nog heel lang wachten.

Goede voornemens

El jaar weer begin ik er aan, en elk jaar weer gaat het mis. Goede voornemens. Om ze te hebben, is niet zo moeilijk, na al die
copieuze kerstmaaltijden en een oudjaarsavond met te veel oliebollen en champagne. Om ze vol te houden: da's andere koek.

Dit jaar had ik bedacht om weer te gaan hardlopen. Omdat ik ergens had gelezen dat je al voor 1 januari met je goede voornemens moet beginnen (om je kans op succes te vergroten), zette ik het al in mijn kerstvakantie op een rennen. Maar liefst drie keer in een week sprintte ik over bospaadjes en zigzagde ik tussen schapen door over de ijsselmeerdijk. Heerlijk vond ik het en oh, wat ging het goed. Al dravend mijmerde ik over halve en hele marathons.

Helemaal fit, uitgerust en vol goede moed wat betreft mijn hardloopactiviteiten ging ik daarna weer aan het werk. Dat is nu precies anderhalve week geleden. Drie keer raden hoe vaak ik sindsdien heb gerend...

Niets te kiezen

Wonen in een klein dorp op het platteland heeft veel voordelen (en heus ook nadelen, maar daarover later meer). Voordeel nummer 1: er is weinig tot niets te kiezen. Beschikt een beetje stad al gauw over minstens vijf of meer tandartsen, basisscholen, supermarkten, klusjesmannen, pedicures en autogarages (waardoor je uren kwijt bent aan het uitzoeken welke de beste, lekkerste of goedkoopste is); in een dorp ontbreken dat soort luxigheden doorgaans. Zijn ze er wel, dan hebben ze meestal een monopolie-positie en een minimale omvang.

Oudemirdum doet het voor een dorp met nauwelijks 3000 inwoners wat dit betreft uitstekend, want telt om precies te zijn 1 slager, 1 bakker, 1 dorpshuis, 1 fietsenmaker, 1 drogist annex postkantoor, 1 supermarkt(je), 1 elektricien, 1 kroeg, 1 hotel, 1 snackbar en 1 restaurant. Best veel, als ik het zo achter elkaar opsom. Oh ja, we hebben ook nog 1 basisschool.

Een ideale situatie voor mensen zoals ik, die moeilijk kunnen kiezen. Nooit hoef ik meer na te denken over waar ik boodschappen zal gaan doen, of waar we uit eten moeten gaan. Het maakt het leven een stuk eenvoudiger. Toen we laatst besloten dat het wilde stiekelhaar van Mats in model gebracht moest worden, wisten we direct wie dat moest doen: Grytsje, van de gelijknamige kapsalon. Inderdaad, de enige in het dorp.

Sneeuw sneeuw sneeuw

Toch nog even wat schrijven over de sneeuw. Het was hier al mooi, maar met de sneeuw erbij wordt alles nog mooier. Vooral rondom zonsopgang en zonsondergang kleurt de lucht prachtig rood-paars-roze, en moet ik maar doorgaan met foto's maken. Zie hier het resultaat!